Hoe het ontstaan van anorexia bij mij begon
Toen ik mezelf kwijt raakte
ANOREXIA
Rian Hanssen
9/16/20262 min read
Als ik heel eerlijk ben, was ik ongeveer acht jaar oud toen ik me voor het eerst niet prettig voelde bij wie ik was. Ik werd vaak apart gevonden. Ik paste nergens echt bij en voelde me eigenlijk nergens thuis. Niet in mijn lichaam, maar ook niet tussen de groepen mensen om mij heen. Leeftijdsgenoten wisten vaak niet goed hoe ze met me om moesten gaan en zelf wist ik dat misschien nog wel minder.
Thuis voelde ik me niet veilig. Ik zocht naar houvast, naar iets wat me een gevoel van controle en zekerheid kon geven. Iets wat ik op dat moment niet had. Anorexia werd uiteindelijk de ziekte die mij tien jaar lang klein hield.Achteraf gezien hielp de eetstoornis me op een bepaalde manier om de wereld niet volledig aan te hoeven gaan. Om gevoelens weg te duwen. Om niet te hoeven voelen wat er allemaal gebeurde. Mijn lichaam werd een plek waar ik mijn pijn kon uiten, zonder dat ik daar woorden voor had.
Maar ondertussen bleef het leven gebeuren. Er bleven nare gebeurtenissen plaatsvinden en mensen leerden me soms harde lessen. Mensen van wie ik ontzettend veel hield, verdwenen uit mijn leven. Soms zonder dat ik begreep waarom. En steeds kwam dezelfde vraag terug: ‘Ik geef alleen maar liefde. Waarom gebeuren er dan zoveel nare dingen?’Ik begon mezelf als het probleem te zien. Zie ik dan echt niet wat ik fout doe?
Misschien lag het wel aan mij. Misschien was ik inderdaad te veel, te gevoelig, te anders. Misschien moest ik mezelf veranderen om ervoor te zorgen dat mensen zouden blijven. De eetstoornis gaf me ondertussen een manier om niet naar al die vragen te hoeven kijken. Als ik maar bezig was met eten, mijn lichaam en controle, hoefde ik niet te voelen wat daaronder zat.Tot ik op een punt kwam waarop ik begreep dat deze manier van leven me uiteindelijk richting de dood zou brengen.En hoewel een deel van mij daar misschien niet bang voor was, wist ik ook: dit is niet hoe mijn verhaal hoort te eindigen.
Dus moest ik het zelf aangaan. Niet alleen het eten. Niet alleen mijn lichaam. Maar alles wat ik jarenlang had proberen weg te drukken. De pijn. Het verdriet. De onzekerheid. De overtuiging dat er iets mis met mij was. En misschien nog wel het moeilijkste: leren ontdekken wie ik eigenlijk was zonder mijn eetstoornis. De foto die je hier van mij ziet, is gemaakt in Portugal. Toen ik achttien was, ging ik daar een maand in therapie om aan mijn eetstoornis te werken.
Als ik naar die foto kijk, zie ik niet alleen een meisje dat ziek was. Ik zie iemand die ontzettend hard probeerde om overeind te blijven. En misschien is dat wel iets wat ik inmiddels anders ben gaan begrijpen: ik was nooit het probleem. Ik had alleen manieren gevonden om om te gaan met een wereld die voor mij lange tijd te onveilig en te overweldigend voelde. Mijn herstel ging uiteindelijk niet alleen over beter leren eten. Het ging over leren leven. Leren voelen. Leren vertrouwen. En langzaam thuiskomen bij mezelf.
